I desse bunadtider må ein pusse og gni litt.
Den grøne silkeskjorta var moden for ein vask i fjor, men blei hengt vekk med flekkene på.
Tilliten min til det lokale renseriet er berre slik passe, så i dag gjekk eg laus med lunka vatn og spesialsåpe til silke.
Vaskevatnet vitna om mange års bruk og lufting, og heller lite vatn. Eg vaska heile skjorta i maskin også, på ullprogram, med Milo. Det ser ut til å ha gått fint.
Knappane i skjorta sprette eg av, og har nytta høvet til ein god puss.
På eit bunadseminar ein gong, kom eg i disputt med fleire av bunaddamene på Husfliden i Bergen om desse knappane. Dei var samde om at knappane mine var “feil”, og ikkje seine om å fortelje meg det.
Det skulle vere sju mindre knappar i silkeskjorta frå Sogn, basta.
Knappane er arvegods, sprette ut av ei trøye etter oldefar. Ser ein nøye etter, ser ein at dei er laga av dansknorske skillingar frå omlag hundre år før perioden drakta er frå.
Skulle eg verkeleg heller ha kjøpt nye knappar til silkeskjorta mi?
Sjølv bergensk bunadekspertise tagnar av og til.
Alt det andre bunadsølvet mitt er kjøpt nytt, ettersom det var syster mi som vart oppkalla etter den bestemora som hadde bunad.
.jpg)
