Auge for detaljar

Mamma er slik at ho finn alt som ikkje stemmer.

Eg hadde strikka og montert ferdig Per Spook-gensaren hausten 1984, og hadde den sjølvsagt med heim for å syne den fram då eg tok ein tur heim frå Bergen.
Stolt som ein hane var eg, for dette hadde eg fiksa heilt sjølv, med nyinnkjøpt brukt Husqvarna-maskin.

“Der manglar det ein omgang”, sa mamma då ho hadde fått sett to sekund på vidunderet. Etter det så såg eg berre den manglande omgangen kvar gong eg tok på gensaren.

Jaudå, litt ros vanka det då også.

No er det slik at eg har arva denne eigenskapen. Av og til er den fin å ha, som når eg ser i grøftekantane etter firkløver:

Finn eg ein, så finn eg oftast fleire på same rota.

Er eg no tre gonger lukkeleg i dag, tru?

Haust i quiltelaget

Då er der ofte forventningar  til at ein skal ha nye opplegg klare.

I kveld har eg sete og sett gjennom foto frå syhelga me hadde i vinter ein gong.

 

Somme hadde ferdige Jelly Rolls. Oddbjørg sin var frå French General. Nydelege stoff!

 

Andre brukte remser av stoff dei hadde. Fint å bli kvitt restar.

 

Dette skal til Haukeland og tepper til glede – aksjonen.

 

Nokon er meir systematiske enn andre når dei kombinerer blokkene.

 

Aud fekk eit svare strev med sine Birmingham-batikkremser, som var slurvete skorne. Me kjøpte like rullar, og eg gruar meg litt til min.

Blokkene me sydde, laga me slik:

 

Eg har sett ein fin snutt på youtube, og har ein plan – slik i tilfelle nokon ber om innspel.

Birmingham

- ja, det er ein av byane der det var uroleg nokre dagar. Godt, då, at The National Exhibition Centre ligg godt utanfor byen, like ved flyplassen.

Eg har ikkje samvit til å reise kvart år – så det har vorte annakvart.

Heilt ok å reise aleine så lenge turen går til England. Då eg budde her kjende eg meg alltid som gjest. No, 22 år seinare, er det litt som å kome heim. Fire år ein stad set spor.

Ein av tinga eg saknar, er “half a pint of dry cider” – gjerne utandørs.

 

Det er ikkje så enkelt å skildre festivalen med ord, og i år vart det meir skisser og notatar enn foto. Det er så mykje inspirasjon å hente her!

Heltane er her – både gamle og nye. Ein streifar rundt på måfå i alle bodene, og der sit Kaffe Fassett og signerer bøker – går litt vidare, og der står Heide Stoll Weber og sel eigne stoff.

Linda og Laura Kemshall har rigga ei fantastisk bod, og held eit ledig og leikent foredrag saman.

I The Virtual Studio er Claire Benn og dei andre “grise-og-rote” damene på plass med nye kunster – alt etter innfallsmetoden.

 

Det er også her i området eg treffer norske damer med sans for same tinga som meg sjølv.

Og sjå no om ikkje du kjenner den djupt konsentrerte dama i raudt forkle.

 

 

Notatboka må fram igjen medan stoffet sit – og så må her leggast planar, så ikkje strikkinga tek heilt overhand denne vinteren også.