Stripeleik igjen

 

 

 

 

Ny pc og laaaang tids bloggtørke. Me har ikkje vorte samde om at LiveWriter var det eg skulle  bruke for å forme innlegga mine på blogger. Og eg er for lat til å sette meg sååå grundig inn i ting at eg vinn. Og for sta til å bruke Blogger. Så då blei det stille. Heilt stille. Lenge.

 

Facebook er sikkert fint, det - til sitt bruk. Instagram likeså. Men blog er blog.

 

No som "Stripeleik" er linka til gjennom Årdal husflidslag, så kan det vere greit å finne fram att tommelinnlegget med foto og forklaring.

 

Og nei, dette er ikkje "Årdalsvotten", - sjølv om han har meir med Årdal å gjere enn visse sokalla edle dråpar har. Denne er i alle fall laga her i bygdi, av ein årdøl.

 

Votten laga eg for å teste eit designprogram, og sjå om eg kunne få publisert eit mønster på Ravelry utan for mykje plunder. Til no er det lasta ned godt 2300 eksemplar gjennom Ravelry, samt nokre hundre gjennom bloggen. Ikkje ille, det.

 

Kven veit, kanskje kan det kome ein årdalsvott etter kvart ...

 

Vossakofta

Endeleg er eg i gang. Vossakofta er ein av dei tinga eg berre skal lage.

Pinneguri er godt i gang med ein innsvinga variant. Det blir spennande å sjå løysinga hennar.

Eg er av dei som ikkje svingar så mykje inn og ut, så eg held meg til den tradisjonelle rett-opp-og-ned-kofta.

 

Eg strikkar i Pickles Pure Wool og Kauni. Litt uti Kauni-nøstet så ser eg at det blir for liten kontrast mellom botn og mønsterfarge, så eg har nøsta vekk den mørkaste lillafargen.
Det ser ut til å stemme fint med fire heile mønsterrapportar rundt bolen.
Dette kan bli bra!

Framleis i strikkemodus

Det vart eindel prematurluer med perler.

Garn hadde eg, perler hadde eg, så då var det berre å strikke i veg. Eg gjorde litt om på May B. Langhelle sitt mønster til djevellue frå boka “Myk start”, slik at dei vart mindre enn til nyfødde.

På nokre av dei var perlene trædde i nøye planlagt mønster,

 

medan andre var trædde meir på lukke og fromme.

Har du restar i babyull, og litt perler til overs, så er det berre å finne det fram no til OL. Supert Ol-strikk.

Eller forresten, når me er inne på OL, så har du kanskje meir lyst til å gjere som Pinneguri, og strikke noko i regnbogefargar til ære for borgarmeistaren i Sotsji og hans like?

Når eg ser over prematurluene mine, så ser det ut som eg har vore litt tidleg ute med den regnbogestrikkinga – manglar vel eigentleg berre ei med gul kant, så har eg det.

Best under press?

Jaudå, eg lever, i beste velgåande.

Treninga tok litt over for andre ting denne sommaren, så det var ikkje så mykje å blogge om. Det er vel ikkje nokon av dei som er innom her som har lyst til å lese om kor mange kilo stål eg klarer å løfte i ulike øvingar, eller kor mange poeng det vart i fjellgeit-konkurransen.
Eigentleg så trur eg at eg er best på restitusjonsbiten: god mat og slumring under ein quilt, medan eg legg planar for alt eg skal gjere når hausten kjem.

 

 

Brått er hausten her, og det er snart messetid, og eg er litt bakpå med det meste – igjen.

Ein tur til by’n i førre veke gjorde godt. No har eg vaska og tørka stoff i fleire dagar, og fekk fylt på att med litt ulike materialar. Nokre vesker skal det bli – med “ekle kryp” på. Må berre kome over glidelåsskrekken igjen. Kjolar trur eg også eg skal få tid til – men heilt sikkert ikkje ti i år.

I dag har eg testa ut eit mobilveskemønster frå michellepatterns. Kanskje skal dei også få foto på seg?

 

I allefall kan det no bli noko litt meir proft til min eigen telefon no.

 

Forresten, når ein driv slik og restituerer seg, så går det heilt fint å strikke – og drikke te – og høyre på lydbok. Russegensaren til frøkna er klar, i god tid. Det er ein mariusgensar med rundfelling i berre to fargar. Eg brukte Drops sitt Merino extra fine, så den er kløfri rett på kroppen.  Dette garnet er litt tjukkare enn garnet i oppskrifta i Mariusboka, så eg gjekk ned ein storleik på masketalet, og det passa fint. Alpakka er altfor varmt for frøkna, og så er det ikkje akkurat spenstig.
Frøkna sjølv er litt medteken for tida, og har erklært at ho “skal aldri meir på russetur”. Det er nemleg slitsamt så lenge etterpå.

Prematur

Heldigvis gjekk det fint med oss den gongen for 18 år sidan, då eg hadde rier frå veke 28 og ut svangerskapet. Rett nok kom frøkna eit par-tre veker før termin, men det var heilt ok, det.

Den kjensla, at kanskje blir det no – altfor tidleg, den gløymer eg ikkje. Me kunne hatt eit heilt anna barn, og eit heilt anna liv.

Då er det så kjekt å kunne glede andre – som er komne i den stoda, og bidra med noko nyttig.

At det er ein fin måte å få brukt opp smårestar i babyull, og få testa ulike fellingsmåtar på, det gjer heller ingen ting.

Her har eg lagt opp 78 maskar, og så spøtar eg så langt som eg kjem med eitt nyste babyull. Er ikkje dette eit nydeleg maskemønster?

Alt saman skal leverast til Haukeland sjukehus saman med denne quilten. Dei litt større quiltane blir visst brukte til å dekke over kuvøser, så kanskje endar alle tinga mine opp til fortidlegfødde denne gongen.

- og medan eg driv med desse småtinga, så tumlar tankane med større prosjekt. Halve gleda er å planlegge ting, ikkje sant?

Aprilvottar

 

Eg er ikkje så glad i omgang etter omgang med vrange maskar – berre for at det skal bli vrangt på retta.

 

Så når det går an, så juksar eg litt. Eg vrenger arbeidet, og strikkar rett på vranga dei seks omgangane, før eg vrenger til retta, og strikkar dei seks rette der.
Ja, det blir eit lite hol – men det gjer ikkje meg noko. Rillene vil jo legge seg litt “i kø” her likevel.

Mønsteret er Mini Mochi Springy Ring Mittens.

Eg valde å bruke garn eg alt har: DSA Tynn alpakka, og Regia 4-tråds sokkegarn i Kaffe Fassett-fargar.

Karbonpinnane er litt kortare enn eg er van med – men ellers veldig fine i bruk. Dei kjennest nesten litt varme.

Dette må bli supre vottar saman med Wurm-lua til Katharina Nopp. Den har eg hatt lyst til å strikke lenge.

 

 

Medan eg har skrive dette, så har eg lasta ned Herremagasinet, Ukeslutt, Hallo i uken, Språkteigen, Electric Sheep, Knit Picks’, Knitmoregirls’,  Jackie’s Quilting Chronicles og American Patchwork & Quilting sine podcastar til Ipod’en. Dette kan bli ein lang trimtur!

Februar

Kom og gjekk.
Eg syntest det var best at tommelaukingsinnlegget fekkk ligge fremst i bloggen så lenge det stod på. Då var det lett å finne hjelp og forklaring for dei som stussa litt.

 

 

Eg enda opp med å  bli med på vottegalskapen. Eg som aldri skulle på fjesboka –.

 

Og så måtte eg prøve meg på dei andre februarvottane. Eit godt mønster. Det er dei alltid når Wenche har skrive dei.

 

Hemmeleg melding bak tommelen er ein kjekk vri, sjølv om eg valde å late det vere på desse.

 

 

Eg prøver å innbille frøkna at ho har ei framtid som vottemodell, berre ho øver nok.

-  ”Åhhh – mamma – det er kaldt!”

- “Ikkje på hendene, iallefall –“

Gjester i vente

Eg har lært noko det siste døgnet: skal du lage strikkemønster, så treng du fleire enn ein til å prøvestrikke. Det kan nemleg vere slik at den som strikkar, forstår meir enn det som står i mønsteret. Det er då flott, tenkjer du sikkert. Ja, på ein måte, så. Men så kjem neste strikkar, og ho tenkjer ikkje slik som den fyrste. Ho finn feil i diagrammet ditt, og ho spør om ting du trudde du hadde skrive ned. Og med tanke på at du ventar storinnrykk i løpet av kort tid, så blir du både heit og kald, og ganske så takknemleg. Det blir hektisk, for dette må rettast – både på engelsk og norsk. Prøving og feiling – tunga beint i munnen – og korleis var det no eg gjorde alt det der smarte eg lærte meg i designprogrammet i fjor vår ein gong?

 

No skal det meste vere under kontroll her, og det er tid for å glede seg til innrykk.

Projo sin vottealong skal strikke striper i februar. Dei kan velje mellom min “Stripeleik” og Wenche Roald sin “Roser og striper”. Eg synest eg har landa i godt selskap. Wenche sine mønstre er veldig gode å jobbe etter, og ho har sitt særeigne uttrykk. Gjennomtenkt, reint og fint design.

Kanskje er du ein av dei nye gjestene, i gang med stripeleik, på leit etter den tommelkilen som ser så rar ut i mønsteret du har lasta ned? Velkommen skal du vere.

Gjer det som står i mønsteret, sjølv om diagrammet ser litt rart ut. Strikk berre dei maskane som står der. Dei fyrste 27 omgangane er det berre ein maske i tommeldiagrammet. Ikkje bry deg om tomrommet på begge sider. Der er ingen maskar enno. På 28. omgang begynnar det å skje noko. Då skal du lage ein maske på kvar side av den einslege masken, slik at du får tre maskar i kilen. Samstundes skal du skifte farge på den einslege – heretter kallar me den midtmasken. Etter tre omgangar skal du lage to nye maskar igjen – og skifte farge på midtmasken. Slik skal du halde på til du har 13 maskar i tommelkilen. No fyller dei også ut heile rommet i tommeldiagrammet. Maskane du har laga, strikkar du i same farge oppover tommelen. Den einaste som skifter farge, er midtmasken – kvar gong du aukar.

Her skal eg auke, og har funne den lyse tråden mellom midtmasken og naboen.

 

Eg strikkar denne frå rettsida, slik at tråden eg plukka opp legg seg utover til høgre, bort frå midten.

 

Her er den på plass på pinnen.

 

Her ser du eg skifter farge på midtmasken.

 

Her plukkar eg opp tråd på venstre side av midtmasken. Denne skal eg strikke som ein vridd maske, for å få tråden til å legge seg utover mot venstre.

 

Her er den nye venstre masken komen på pinnen.

- og det var akkurat så mykje tolmod fotografen min hadde. Kanskje kan han lurast til å vere med på avfellinga seinare.

Men altså: dette er pirk, og slett ikkje nødvendig. Auk akkurat slik du har lyst. Er du som meg, så tovar du vottane litt etterpå. og då viser dette veldig lite igjen.

Mønsteret til stripeleiken ligg i høgre marg her i bloggen, og på Ravelry. Kos deg!

Amerikapakke

I fjor strikka eg 12 par vottar, og dokumenterte det heile på Ravelry og her i bloggen for eit par innlegg sidan.

Vottegruppa “I love mittens” hadde nyttårsfest i ei veke, med trekning av premiar kvar dag til dei som hadde nådd mål. Det draup også på dei som ikkje kom heilt i mål.

Eg var ein av dei heldige som fekk velje premie, og eg er veldig godt nøgd.

Pakken låg i postkassen i går.

 

Fotolys er mangelvare for tida – men eg har gjort mitt beste – ute – i minus 10.

Handspunne strikkegarn.

Pent merkte med både sauerase og lengd. Mjukt, lekkert. Det må bli vottar av dette her.

Sjølvsagt har eg eit vottespøt på pinnane no også – og planar for mange fleire.

Vottedilla

Det må jo gå over ein gong. 12 par vart det i fjor – litt fordi eg var med på ein utfordring på vottegruppa på Ravelry. “12pairsofmittensby2012” seier vel det meste om det.

Det gjekk akkurat, for eg festa siste trådane på siste votten på vesle nyttårsafta.

I fjor på denne tid fann eg vel ut at quiltebloggen heldt på å bli noko anna – og slik er det nok i år også.

 

  

  

 

 

  

Slik var produksjonen i fjor – og eg er ikkje kurert.

 

 

Fyrste paret ut i år er ferdig – og eg ser meg om etter fleire fine vottemønster med fuglar på. Men dei skal ikkje ha for lange sprang mellom maskane. Dei skal vere teikna av nokon som kan det her med totrådsstrikking.
Vottane over her er det Jorid som har teikna – dei ligg ute som gratismønster i butikken hennar. Og der er masse andre fine vottemønstre. Gode vottemønstre.

Dette er det nok mange som har oppdaga, for Jorid sitt mønster “Brennende kjærlighet” er fyrst ut i ein vottealong som starta no i januar. Ganske så mange damer har strikka seg akkurat desse vottane alt – og mange fleire er i gang.

Og her kriblar det litt – for nestemann ut, det er meg. Kanskje må eg lære meg litt meir tekniske saker om blogg og nedlasting av pdf, slik at det går an å hente mønsteret her hjå meg også – og ikkje berre på Ravelry. Om nokon har tips, blir eg glad for det.

 

Hurra! Det er så gøy at så mange vil strikke mitt mønster!

 

Quilting kan det nok også bli i løpet av året – men fyrst må nokon rydde syrommet mitt - -.

På’an igjen

Striper!

Eg har sett fleire flotte jakkar og gensarar i smale striper etter eg begynte på sinnasaujakka mi.

Ei fransk dame hadde laga ein lekker, kroppsnær jakke i Kureyon Sock og Drops alpakka. No hadde eg tilfeldigvis litt Kureyon Sock liggande, og Drops har 25% rabatt på alpakkagarna sine ut året.

Det passar fint!

At it again

I’ve kept finding gorgeous horizontal stripes since I started my sheepy cardigan. Especially this french, fitted one caught my eye. My French is non-existant, apart from some food and drink, but I can still manage. I am using the sheepy cardi with no sheep this time. The project calls for Kureyon Sock and Drops alpaca. I just happened to have some Kureyon in my stash – and Drops alpaca is 25% off throughout the year here in Norway. Suits me!

 

 

 

No vil ikkje eg ha min så kroppsnær, så eg satsar på sinnasaujakke utan sauer, berre med striper. Eg feller berre litt nedover under armane, så blir det vel slik passe.

Denne gongen vil eg ha langsgåande lister, så desse er starta opp og sette på tråd til seinare. No har eg berre denne eine 100g bunten med Kureyon i desse fargane, så eg må snart i tenkeboksen. Skal eg ha eit breidt felt nede utan striper? Skal eg ha ermene like? Med striper? Skal eg bruke noko anna til striper nede på bolen? Alpakka der også, kanskje? Kor lang vil eg ha den?

I don’t want mine too fitted, so I will do much the same as with my sheepy cardi. The gauge seems to fit nicely.
Now, I only have this one Kureyon 100g ball, and still haven’t figured how to make the best use of it. Do I leave the bottom part with no stripes? Do I do the sleeves identical? Striped? Do I use something else for striping the bottom part? Alpaca? How long do I want it?

Slik ser det ut så langt. Alpakkaen dusar ned det skarpe, fargesterke sokkegarnet ganske mykje – og eg synest det blir flott. Tenk deg for eit heilt anna uttrykk eg ville fått med svart alpakka istadenfor denne duse, mjuke.

Formen er elendig for tida, så det blir mykje sofa/strikketid. Dette prosjektet er akkurat passe tanketomt. Fingrane går av seg sjølv, og arbeidet veks dag for dag. Så heldig me er som kan strikke!

This is how it looks so far. The alpaca softens the bright kureyon – and I love it. Imagine doing this with a black alpaca instead of this soft, muted one.

I am in bad shape these days, spending long hours on the sofa with my knitting in hand. This is a perfectly mindless project. My fingers work on autopilot, the cardi is growing, and my body is slowly finding its strength. How blessed we knitters are!

Samansett

Det hender folk blir overraska over meg – fordi interessene spriker litt.

Forrige fredag valde eg å avspasere på jobb, fordi gym’et feira toårsdag med spennande aktivitetar.

I dag kunne eg godt ha tenkt meg å ha vore i Oslo, i konserthuset, på NM i bodybuilding og fitness. Som publikummar, sjølvsagt.

Ei eller anna gong må eg prøve å få det til – har tenkt på det i mange år. Ja, du må gjerne kalle det sært – til og med “harry” – men det er likevel ei side av meg.

Dei som driv med dette ser passe jålete ut på scenen, men tenk deg alle treningstimane og det strenge kosthaldet som må til for å få slike resultat. Eg har stor respekt for dei.

 

I staden sit eg her klar igjen, med proteinkaffi og spøt framfor pc’en. Innleiande rundar starta i dag tidleg klokka ni. Streaming her.

Det er det der med spøtet og lappesaumen min dei fleste kjenner til. At eg helst ser “American Choppers” eller eit eller anna på Discovery når eg er på kardiotrening, er vel heller ikkje heilt som venta.

Restesaujakka går forresten som ein leik, og eg gledar meg til å få bruke den. Fargane ute no om dagen glir rett inn i jakka mi. Eg funderer framleis på om sauene mine skulle hatt svarte føter – iallefall nedste omgangen. Er dei nokon bestemt rase slik? Blackface  kanskje?

Kva er dine “sprik”?

Strikkedagen min

Det er ikkje alltid ting blir som ein har tenkt. Ofte blir det veldig bra likevel.

Som når ein skal markere verdas strikk-i-det-offentlege-rom dagen, og endar opp med å få eit innblikk i ein eldre teknikk, av ein ekspert.

- som henta flotte ferdige arbeid for at eg skulle få sjå meir -

Hyggelege damer, god kaffi, nydeleg eplekake med krem, ei sommarpynta ferje

og herlege klungerroser på ferjekaien på Mannheller.

    

Ein gløymer fort vegarbeid, venting og følgjebilar.

Meir om nålebinding og det norske merinogarnet Randi brukte kan du klikke deg til på lenkene.

Kanskje freistar det deg også å ta ein tur til Urnes i sommar – med eller utan spøt.