Det knoppar seg

I hagen stolar eg på at det går av seg sjølv no som snøen er vekke.

Rabarbraen er i rute.

Magnoliaen var nykomar i fjor sommar. Det ser ut som den har klart vinteren vår.

 

Souveniren frå dei mange timane på Schiphol etter Festival of Quilts i fjor haust blir veldig spennande.

Men det einaste som er viktig akkurat no, er at picot’ane knoppar seg.

Stolpe og halslinning er ferdig “knoppa”, no står berre ermelinningane att.

Mamma har meir enn godkjent arbeidet, så då kan eg vere godt nøgd.

I går gjekk  dagen til å levere konfirmanten på flyplassen, litt handling i nabobygda, feiring av ei 85 år gamal tante – og vipps så var kvelden der. I dag er det nye timar til arbeid.

Eg skulle visst ha avslutta halslinninga med halve roser på begge sider – men det vil eg ikkje. Bunadpolitiet får heller kome og yppe seg – om dei torer. Då reknar eg med dei er forskriftsmessig ikledde passande hovudplagg!

Nokre steg nærare mål

Åttebladrosene er ferdige, 41 i talet. Stolpe, halslinning og mansjettar.

Då er det berre att litt holbeinsaum – og picotkant.

 

Me har fått mykje meir dagslys, men jammen er det godt å ha ei Ott Lite stålampe no – og gode lydbøker.

Vaske vindauge

Jammen vart det kveldsmørkt denne dagen også – og vindauga er like skitne etter vinteren.

Eg ynskjer meg ein slik innretning som danskebåten har – som rasar rundt på utsida og ordnar opp i sakene.

Det kunne dei visst hatt stor nytte av andre stader også.

Ein morgon på Doha Marriott, såg eg desse karane i arbeid:

Sjølvsagt måtte eg finne ein fotovinkel som gav meir perspektiv:

Det såg ut som dei var godt sikra:

Men likevel: ein luftig jobb for hardhausar!

Trygt nede på bakken stod ein kar i pen, kvit skjorte med fancy mobil. Han bad meg “move away from there, madam. You’ll get hurt if something falls down.” “Something?” spurde eg. Han berre såg på meg.

Silke

For å begynne der siste innlegget slapp:

er det fleire som har merka at hankjønn har meir sansen for silke og stilettar, enn for fotform og sloggi?

Denne her dukka opp til jul. Silke, lang og stor nok. Lekker!

 

Mannen har mange gode eigenskapar. To av dei er klisterhjerne og viljestyrke.
I Doha-avisa The Peninsula fann eg ein stor annonse for Bombay Silk Centre. Ypperleg!
Annonsen låg igjen på hotellet dag etter dag – så også siste dagen vår. Då var det at eigenskapane slo inn: “no ser me om me finn den butikken din”, kom det. Etter meir enn berre litt leiting, og ein køyretur ut av byen og godt på veg til Saudi-Arabia, bråsnudde me – og fann fram. Butikken opna 16.00. Me parkerte 16.02. Hylle på hylle, meter på meter med silkestoff, 7-8 indiske ekspeditørar, og meg som fyrste kunde. Litt betenkt vart eg – men det gjekk veldig fort over.

I dag har eg fotografert fangsten:

sandvaska silke,

råsilke,

crépe og sateng,

og brokade.

Match!

Då eg hadde bestemt meg for at nok var nok, kom det: “How about saris, madam? No? Then you should see our cottons and lovely linens – like the dress you’re wearing, madam. There’s a big department upstairs!”

Eitt blikk på mannen og dottera var nok. Me har alle våre grenser.

Eg rekna over fakturaen i dag, og har fått med meg 50 meter silke og 15 meter fór – og litt stash.
Ved nærare ettersyn er det 38 meter silke. Det siste på rekninga er “stæsjet “mitt.
Eg kjenner meg likevel rik.

Då er det ikkje så nøye at det ikkje vart shirtings frå souq’en. Ein må jo prioritere.

Dette mønsteret var meint til noko heilt anna, eit lilla ullstoff frå Stoff og stil – men må jo passe ypperleg til brokaden.

Til slutt: kveldsstemning frå verandaen vår. Er det rart me ville vere lenger?

Sko

På vitjing i eit arabisk land der kvinner dekkjer seg veldig til, gjer ein seg nokre tankar.

Ein undrar seg på kva som finst innanfor dei side serkane som sleper bakken. Så får ein eit glimt:

Trange jeans og pumps? Eg hadde sett for meg praktiske sandaler.

Vel – eg fann iallefall sko som passa meg og mine gevantar:

Og så prøvde eg nokre som gjorde mannen underleg drøymande i blikket:

Dei blei også med heim.

Åttebladroser på tur

Arbeidet har vakse siste veka:

Stolpen midt framme tel 13 roser, og no er eg godt i gang med halslinninga.

 

På tur med åttebladroser som følgje, vert ein litt ekstra merksam på denne forma. Ho er nok ikkje så særnorsk som me likar å tru. Lærdal husflidslag har forresten åttebladroser som gjennomgangstema i jubileumsåret. Ein god idé. Dei rosene skal også ut på langtur til sydlegare strøk etter kvart.

Desse fann eg på eit skrin på Sharq.

Me kjende oss litt som i 1001 natt der.

Men også litt som heime:

Putene har mykje åklevev over seg, ikkje sant? Nesten som nikrossen i sogneåkle.

Neste rosa var i eit heilt anna format:

Me fann henne som blikkfang ved kafeen på Museum of Islamic Art i Doha.

 

Den siste fann me i handlesenteret Villaggio, i ein golvmosaikk:

 

Fjortisen og eg var der i timevis, og fann mykje bra både å kjøpe og “windowshoppe”.

Beste kjøpa gjorde eg ein heilt annan stad – men det får bli eit eige innlegg. Stikkordet er silke.