Lakris

I dag er det den humanistiske konfirmasjonsdagen her i indre strok. Hurra!

 

 

Eg og trøsyklisten skulle levere ei kake til nettopp ein slik fest i dag. Godt å ha med ein assistent til å halde kaka på rett kjøl heile turen.

 

 

Etter me hadde levert kaka, så kom det: å, mamma, kan me ikkje køyra oss ein tur?

Det gjorde me, og enda på kaffi og is hjå "den raude tråden".

Jenta vart etter kvart breidd ned i ein nydeleg quilt. Litt tidleg for shorts enno.

Koseleg prat, og nydeleg lakris-is til kaffien. Ny for meg. Farleg freistande i lavkarbo-tider!

 

 

Kameraet er jo sjeldan med på kakelevering, så her vert berre foto av den omtalte kaka.

Kommentaren på heimtur: dei var koselege!

Kjekt med ungar som veks til.

Advent

Ja ja – så vart eg for sein. Fotograferinga var gjort, baksten er komen i frysaren – og så vart eg for sein med blogginga. Hanne og May Britt har alt trekt vinnarane av bakstekledemønstera sine. Æææææsj!

Eg kan no blogge det likevel, eg:

Eg er så heldig at mamma har same interesse som meg. Då eg viste henne Jorid sine fine stitcherymønstre, så draup det eit baksteklede på meg også. Ho plukka nok det mønsteret som passar best til meg.

 

Dagens bakst var grove rundstykke til nistemat. Her er både ein dæsj heil kveite, solsikkefrø, sesamfrø og linfrø, havrekli og sammalt rug – på ein slump.

Eg har fått meir fint av mamma:

 

Adventsløparar, og ein applikert kalender:

Her i huset er det ikkje jul enno, nemleg. Det er advent, og me ventar. Her slepp ikkje ein nisse fram før siste helga oppunder jul.

Her er lilla lys, lilla løparar, og ikkje ei julestjerne i sikte. Ingen blinkande nissar på ytterveggen, ingen diodelys på verandarekkverk, og ingen julekalender. Adventskalender, derimot – det har me. Mamma har laga den også.

 

Litt englar kan til naud få sleppe fram. Denne løparen er trykt av den mest eventyrlystne av damene i husflidslaget. Eg har brodert litt gullstjerner, og fresa rundt nokre gonger med lilla tråd.

Er den ikkje sjarmerande?

Za’tar

På sjølvast vetlejulafta fekk eg levert za’tar på døra. Frå Jeriko. Kanskje den beste julegåva eg fekk.

Det er tanken som tel – men også smaken.

I januar fekk eg meir za’tar. Denne gongen frå Libanon. Via Qatar.
Den libanesiske er fantastisk intens i både smak og lukt. Mmmmm. Så var den visst også av aller beste sort, forstod eg.

Anissa Hanou's Mediterranean Street Food har denne oppskrifta på herlegheita:

2 parts powdered dried thyme
1 part sumac
1/2 part toasted sesame seeds
salt to taste

 

Korleis eg brukar det?

- blanda med god olivenolje, smurt på gjærdeig til horn med noko godt i svingane

- som dip til arabisk brød

- oppå butterdeig, steikt sprøtt i omnen

 

Libanesarane trur za’tar gjev eit vake sinn og ein sterk kropp, og startar gjerne dagen med man’oush, som er flatt, nysteikt brød med eit lag za’tar utrørt i olivenolje, på toppen.

Eg oppbevarer skattane mine i fryseboksen, i heilt tette boksar, og unner meg litt av og til.

Ingen andre her i huset likar det. Heilt ok for meg.

Ein stor kopp Earl Grey, gjerne frå Fortnum & Mason, med mjølk i, er perfekt følgje.