På’an igjen

Striper!

Eg har sett fleire flotte jakkar og gensarar i smale striper etter eg begynte på sinnasaujakka mi.

Ei fransk dame hadde laga ein lekker, kroppsnær jakke i Kureyon Sock og Drops alpakka. No hadde eg tilfeldigvis litt Kureyon Sock liggande, og Drops har 25% rabatt på alpakkagarna sine ut året.

Det passar fint!

At it again

I’ve kept finding gorgeous horizontal stripes since I started my sheepy cardigan. Especially this french, fitted one caught my eye. My French is non-existant, apart from some food and drink, but I can still manage. I am using the sheepy cardi with no sheep this time. The project calls for Kureyon Sock and Drops alpaca. I just happened to have some Kureyon in my stash – and Drops alpaca is 25% off throughout the year here in Norway. Suits me!

 

 

 

No vil ikkje eg ha min så kroppsnær, så eg satsar på sinnasaujakke utan sauer, berre med striper. Eg feller berre litt nedover under armane, så blir det vel slik passe.

Denne gongen vil eg ha langsgåande lister, så desse er starta opp og sette på tråd til seinare. No har eg berre denne eine 100g bunten med Kureyon i desse fargane, så eg må snart i tenkeboksen. Skal eg ha eit breidt felt nede utan striper? Skal eg ha ermene like? Med striper? Skal eg bruke noko anna til striper nede på bolen? Alpakka der også, kanskje? Kor lang vil eg ha den?

I don’t want mine too fitted, so I will do much the same as with my sheepy cardi. The gauge seems to fit nicely.
Now, I only have this one Kureyon 100g ball, and still haven’t figured how to make the best use of it. Do I leave the bottom part with no stripes? Do I do the sleeves identical? Striped? Do I use something else for striping the bottom part? Alpaca? How long do I want it?

Slik ser det ut så langt. Alpakkaen dusar ned det skarpe, fargesterke sokkegarnet ganske mykje – og eg synest det blir flott. Tenk deg for eit heilt anna uttrykk eg ville fått med svart alpakka istadenfor denne duse, mjuke.

Formen er elendig for tida, så det blir mykje sofa/strikketid. Dette prosjektet er akkurat passe tanketomt. Fingrane går av seg sjølv, og arbeidet veks dag for dag. Så heldig me er som kan strikke!

This is how it looks so far. The alpaca softens the bright kureyon – and I love it. Imagine doing this with a black alpaca instead of this soft, muted one.

I am in bad shape these days, spending long hours on the sofa with my knitting in hand. This is a perfectly mindless project. My fingers work on autopilot, the cardi is growing, and my body is slowly finding its strength. How blessed we knitters are!

Det gjekk fint!

Eg var så nervøs før fyrste messehelga.

Tenk om ingen likte det eg hadde laga – tenk om eg vart sittande med ti kjolar etter at alt var over - - -.

Tid og pengar var investerte, og eg hadde sjølv teke initiativet til å vere med på dette her.

 

  

No hadde eg rett nok fått gode tilbakemeldingar på min eigen kjole, den fyrste i chenille.

 

Og så var det jo veldig gøy å leike seg fram til mønstring på desse kjolane. Denne her er trykt med stofftrykkfarge, men også med dischargepasta, slik at her er både teke vekk og lagt til farge.

Heilt ok til meg sjølv, men litt viltert for salg, kanskje.

Slik vart den eine av modellane mine. Svart chenille er ikkje det enklaste å fotografere, men eit inntrykk får du iallefall. Ordskya handlar om å høyre heime mellom høge fjell.

Ni av kjolane har gått – og den siste går kanskje i morgo. Iallefall kjem ei dame og prøver den då.

Her er framleis litt Fredriksons fabrikk, med nokre endringar på lengd og vidde.

Alt i alt er eg veldig godt nøgd, og synest det har gått supert. Dette ga meirsmak!

So far, so good

Fyrste helga i Hestetun gjekk veldig bra.  Masse folk, bra handel, og  lun og fin stemning. Litt skummelt var det å selje eigne ting slik, men det var mest fyrste kvarteret. Deretter vart det berre kos.

 

 

Eg selde fem av ti kjolar, og er godt nøgd med det. Eg kunne nok selt fleire, hadde eg berre hatt rette fargen i rette størrelsen.

Men på ein såpass liten plass, så er det kanskje nok med ti i nokonlunde same design. Dei eg har att, kan få føter å gå på om to veker. Herleg!


  

Det er kaldt i ein gamal låve, så me måtte kle oss godt. Planane om å kle meg i kjole for å vise dei fram, vart fort endra – til fire lag ull.

Eg fekk lånt meg to utstillingsbyster til å syne kjolar på, og dei var smekrare enn meg.

 

 

Sinnasaujakken er ferdig, og fekk prøvekøyrt seg i helga. Eg er så fornøyd med den. Masse raumagarn er brukt opp, og jakken er akkurat passe.

 

 

 

Den fekk seg Libertystoff som belegg på innsida der eg klipte opp, og prikkete knappar frå Stoff og stil.

At eg må flytte to knappar for å få stripene til å stemme, snakkar me ikkje så høgt om.

 

Snart har eg to nitimars flyturar føre meg, så eg må lage meg eit nytt arbeid. Meir striper, trur eg.

No i kveld, medan eg skriv, har eg jammen fått napp på ein kjole til over telefonen. Dette er slett ikkje verst, det – for å vere fyrste forsøk.

 

                                                         

Fredrikssons fabrik

Hugsar du serien frå TV?

Litt slik har det vore her i huset siste tida. Stoff har vorte vaska , tørka og glatta over. Kjoledeler er klipte ut, trykte på, fikserte, nåla, tråkla og sydde saman.

Overlockmaskina og symaskina har fått køyrt seg. Så god tid hadde eg, at eg ikkje nøyer meg med dei sju planlagde kjolane, men slenger med tre til. Då blir det litt press og stress likevel.

Men tenk om ingen vil handle kjolar av meg – då sit eg der, då – med fanget fullt. Heldigvis finst Epla og Etsy.

Det nærmar seg som sagt, og her er plakaten vår:

 

Kanskje ser eg deg der?

Supplies, supplies

Det gjorde godt med ein bytur i skuleferien. Husfliden hadde meir Rauma finull til restegarnsjakka med sauer på. Så blir det ikkje heilt 100% restegarnsprosjekt, men om jakka endar opp med å vege meir enn 250 gram, så minkar iallefall lageret. Eg strikkar den største størrelsen, ekstra lang, så det blir nok eit minusprosjekt trass i nykjøpet.

Finull er forresten ikkje det det var. Etter å ha strikka litt, sjekke eg bandet på den nye bunten. Garnet kjendest ikkje heilt likt. Dei gamle buntane mine har 165 m på 50 gram, medan dei nye har 175. Det kan også kjennast som garnet har litt meir tvinn no. Ok – slik er det berre. Ting endrar seg på 20 år.

Når ein fyrst er på ein slik butikk, så er det lett å late seg freiste til ekstrakjøp.

Og når me er inne på lekre garn: har du sett garna til Jared Flood?
Han er veldig bevisst på å bruke amerikansk ull, Targhee-Columbia, til dette garnet som er spunne av Harrisville Designs  i USA.
Eg har sikla på det sidan det kom på marknaden fordi fargane er så lekre – melerte, og passe sterke. Det meste av det Flood driv med, er lekkert. Så er det dette med pris, då. $14,50 for 50 gram er ganske mykje. Sjølv med låg dollarkurs blir det nesten 90 kroner.

Husfliden hadde det melerte Ask-garnet frå Hillesvåg ullvarefabrikk, og det var endå vakrare enn det ser ut på nettsida deira. Det ser ut til å vere norsk ull, kardegarn som Loft-garnet er – men tjukkare. Same strikkefastheit som finullgarnet, slik omtrent.
Prisen? 74 kroner  - for 100 gram.

Hmm – kanskje ein skulle legge inn ein liten avstikkar til Hjelmås på neste bytur –.

Samansett

Det hender folk blir overraska over meg – fordi interessene spriker litt.

Forrige fredag valde eg å avspasere på jobb, fordi gym’et feira toårsdag med spennande aktivitetar.

I dag kunne eg godt ha tenkt meg å ha vore i Oslo, i konserthuset, på NM i bodybuilding og fitness. Som publikummar, sjølvsagt.

Ei eller anna gong må eg prøve å få det til – har tenkt på det i mange år. Ja, du må gjerne kalle det sært – til og med “harry” – men det er likevel ei side av meg.

Dei som driv med dette ser passe jålete ut på scenen, men tenk deg alle treningstimane og det strenge kosthaldet som må til for å få slike resultat. Eg har stor respekt for dei.

 

I staden sit eg her klar igjen, med proteinkaffi og spøt framfor pc’en. Innleiande rundar starta i dag tidleg klokka ni. Streaming her.

Det er det der med spøtet og lappesaumen min dei fleste kjenner til. At eg helst ser “American Choppers” eller eit eller anna på Discovery når eg er på kardiotrening, er vel heller ikkje heilt som venta.

Restesaujakka går forresten som ein leik, og eg gledar meg til å få bruke den. Fargane ute no om dagen glir rett inn i jakka mi. Eg funderer framleis på om sauene mine skulle hatt svarte føter – iallefall nedste omgangen. Er dei nokon bestemt rase slik? Blackface  kanskje?

Kva er dine “sprik”?

Ferdig ruga

Akkurat når det begynnar å bli travelt med syprosjektet eg har på gang, så legg eg opp til ein strikkejakke.

I vekevis har eg ruga på både det eine og det andre prosjektet, og brått er eg i gang. Sjølvsagt har eg også bestemt meg for å endre treningsprogrammet mitt akkurat no.

Og frisørskiftet som eg har tenkt på siste året, skjedde brått i går. Omlag 25 cm av lengda låg att på golvet, og enno har eg skulderlangt hår. Det ser bra ut.

 

 

Ikkje heilt enkelt å fotografere svart trikot – heller ikkje å fotoshoppe det etterpå. Iallefall: stoffet er heilt svart, og trykka meir intense.

her er fronten på ein kjole til meg. Teksten er trykt med stofftrykkfarge, resten med Decolorant plus. Eg har brukt thermofaxrammer, og synest dei blei supre.
i mangel på stort nok trykkebord, så brukte eg strykebrettet, og det fungerte bra nok.  Då trykka var tørre, flytte eg heile strykebrettet ut på verandaen, og fikserte/aktiverte fargane i friluft.

 

Ermer og bakstykke blir i denne ferdigtrykte trikoten frå S&S. Litt kjøligare raud, men heilt ok saman.

 

 

Når ein leikar seg i fotoshop, kan ein jo gjere nokre  “prøvetrykk” ganske enkelt. Lillafargen ville heller ikkje vore dum, ser eg.

 

Det gjekk mykje betre å knipse restegarnet til strikkejakka mi.

Eg har sikla på Sinnasaujakka til Pinneguri sidan eg såg den fyrste, og berre måtte i gang.

 

Sju kjolar er klipte. Kor mange skal eg tore å satse på til fire salgsdagar, tru? Me har jo alltids Epla etterpå  –.

Dorthe

Eg prøver å unngå “diller”.  Men når dilla er noko eg alltid har likt, nemleg store, slafsete gensarar – så blir det veldig freistande.

Maria Skappel bloggar om gensaren ho har fått av mora, og vips, så sel garnbutikkane i haug og dungar  - midt på sommaren. Flott for dei, i alle fall.

Mange av oss er nok litt metta på kroppsnære plagg frå morgon til kveld, og har lyst på litt “fri”, rett og slett.

Me veit jo at same kva me strikkar, så vil me aldri bli så langbeinte og smellvakre som Skappel-damene.

 

 

Denne her er til dottera, som gledar seg til kosegensar. Mora har vore med på dette ein gong før, og er ikkje så sikker på om ho vil ha eigen.

På Ravelry ligg det 54 prosjekt så langt. Eg reknar med at det blir mange fleire.

Har du lyst til å strikke, så ligg det oppskrift her. Nivået er eitt lite hakk opp frå nybegynnarskjerf. “Mindless knitting”, som The Knitmoregirls kallar det.

Som du ser, har eg valt dropsgarn. Strikkepakkene som Maria planlegg, kjem på 900,- ser eg. Mitt prosjekt kom på ca 500,-.

Då manglar me jo sjølvsagt den eksklusive Skappel-strikkeposen. Og dei lange beina.

 

I try to avoid crazes. Big, slouchy sweaters have always been tempting, so I gave in to this particular craze.

Most of us are in  closely fitting garments all day, and long for a timeout.

Maria Skappel, daughter of a Norwegian TV celebrity, published her mother’s pattern on  her blog, and it just took off from there.

You can find 54 projects on Ravelry right now, and I bet you there will be more.

Snart kvardag

- og tid for å sjå attende på ferien.

Reisemålet vart endra frå Dublin til Mestre. Ingen av oss angra på det.

 

Med leigebil tok me oss fram til både Dolomittane i nord

 

 

og Po-deltaet sør i Veneto. To dagar var me i Venezia. Dit vil eg tilbake – gjerne i februar/mars.

 

Me rakk over tre bilar på ei lita veke. Aldri meir Advantage!

 

 

Finaste feriedagen var likevel den kortreiste. Mannen og meg på MC til nære mål som Solvorn, Nigardsbreen i Jostedalen, Harastølen 30 år etter eg jobba der, og heimtur over Turtagrø.

Kaffi på termos, bakst frå Lustrabui.

 

I kveld har eg sett gjennom strikkemønstre. Hausten er her snart, og då er det godt å vere klar.

Borte bra, heime best

Det gjer godt å kome seg vekk litt – for då er det så godt å kome heim.

 

 

To gonger siste året har eg høyrt “Glassblåseren fra Murano”.

 

 

No må eg i gang igjen, for eg har fått nokre knaggar å henge orda på.

 

 

Ferdaminne kan vere så mangt. Vakkert, ikkje sant?

Pluss

Nei, eg er ikkje komen lengre, men fekk lyst til å vise fram meir av det eg sydde på her om dagen:

 

Eg ser for meg ein med skifergrå botn og metta raude Fassett-stoff litt utpå hausten.

Sytørken over

 

No må vottane vike ei stund. Eg har sett noko spennande, og må teste det ut.

 

Frå ruteark til utprøving.

 

Morgonturen gjekk fløyten, golvvasken likeeins. Trening – kva er det? Det vart så vidt fiskepuddingmiddag på gjengen i dag.

Eg har hatt Erlendur si siste sak på øyret heile dagen, og løyste mi utfordring omlag samstundes som han løyste si.

Det blir ein liten quilt til barneavdelinga på Haukeland som eg kan handquilte i sommar.  Kjedesyinga gjekk fint, remsene smatt saman, og eg har fått blod på tann!

Strikkedagen min

Det er ikkje alltid ting blir som ein har tenkt. Ofte blir det veldig bra likevel.

Som når ein skal markere verdas strikk-i-det-offentlege-rom dagen, og endar opp med å få eit innblikk i ein eldre teknikk, av ein ekspert.

- som henta flotte ferdige arbeid for at eg skulle få sjå meir -

Hyggelege damer, god kaffi, nydeleg eplekake med krem, ei sommarpynta ferje

og herlege klungerroser på ferjekaien på Mannheller.

    

Ein gløymer fort vegarbeid, venting og følgjebilar.

Meir om nålebinding og det norske merinogarnet Randi brukte kan du klikke deg til på lenkene.

Kanskje freistar det deg også å ta ein tur til Urnes i sommar – med eller utan spøt.

Strikkefellesskap

Me har den årvisse husflidsdagen – og den prøver me etter beste evne å markere i husflidslaget slik i starten av september ein gong.

 

Så er det noko som kallast Knit in Public day – altså strikk i det offentlege rom. Neste veke skal eg vere med for fyrste gong. Før om åra har det kome for brått på, men no er eg klar.

Sogn og Fjordane Ravelry tel så langt 12 medlemmer, og fire av dei bur i utlandet – men me har planar for dagen.

 

                                              

 

Kor mange me blir, det er vel litt uvisst. Kanskje berre tre. Men altså: Gamle Fjøsen kafè på Ornes kl. 13.00 den 13.juni. Det går ferje frå Solvorn til Ornes kvar heile time.

 

 

Kanskje har du lyst til å vere med? Sleng deg med, då vel – enten det er KIP-dagen eller Ravelry-gruppa, eller kanskje begge to, som freistar.

Eller kanskje skal du arrangere din eigen KIP-dag der du bur? Det er så kos å samlast med denne hobbyen.

 

Bileta i dette innlegget ? Dei er frå eit nesten ferdig spøt. Berre knappar manglar – og så har eg tenkt å skrive oppskrift – til hausten ein gong.

Garnet er også fint til vottespøt:

 

 

Er det fleire enn meg som saknar eit eige strikkeforbund, slik som dei har i Sverige?