Ja, eg har nemnt dei før. Ein gjeng damer som brenn for tekstilar. Gamle tekstilar – og teknikkane dei brukte for å lage desse.
Om ei veke i morgo er det tid for ein kveld med dei på museet att. Det er berre ein liten ting: her i huset er det ei frøken som fyller 18 akkurat den dagen. Kanskje går det an å feire med bløtkake dagen etter?
Dette kjem til å kreve diplomati. Oreo-kake, iallefall.
Så er den over igjen.
Yet again it is over. Constitution Day, that is.
Finstasen har fått lufta seg i år også.
Our finest garments have been aired this year, too.
Gjett om eg har fått merksemd i dag!
I got plenty of attention today – my headdress does that to people.
Ein dag i året toler eg det.
I can handle the attention – one day every year.
I love my national costume!
I desse bunadtider må ein pusse og gni litt.
Den grøne silkeskjorta var moden for ein vask i fjor, men blei hengt vekk med flekkene på.
Tilliten min til det lokale renseriet er berre slik passe, så i dag gjekk eg laus med lunka vatn og spesialsåpe til silke.
Vaskevatnet vitna om mange års bruk og lufting, og heller lite vatn. Eg vaska heile skjorta i maskin også, på ullprogram, med Milo. Det ser ut til å ha gått fint.
Knappane i skjorta sprette eg av, og har nytta høvet til ein god puss.
På eit bunadseminar ein gong, kom eg i disputt med fleire av bunaddamene på Husfliden i Bergen om desse knappane. Dei var samde om at knappane mine var “feil”, og ikkje seine om å fortelje meg det.
Det skulle vere sju mindre knappar i silkeskjorta frå Sogn, basta.
Knappane er arvegods, sprette ut av ei trøye etter oldefar. Ser ein nøye etter, ser ein at dei er laga av dansknorske skillingar frå omlag hundre år før perioden drakta er frå.
Skulle eg verkeleg heller ha kjøpt nye knappar til silkeskjorta mi?
Sjølv bergensk bunadekspertise tagnar av og til.
Alt det andre bunadsølvet mitt er kjøpt nytt, ettersom det var syster mi som vart oppkalla etter den bestemora som hadde bunad.
Når ein tømmer kameraet sitt, så kan det dukke opp uventa ting.
Ein marskveld på museet lærte me meir om leggsaum. Ein applikerer ullstoff på ullstoff, og skaper prydnad på bringeklutar, dåpsluer og lommer – både lauslommer og innerlommer.
Mykje av dette finn me berre på museet i dag, men noko av det lever enno: broderiet nede på bunadstakken vår er sydd slik. Akkurat denne måten å applikere på er visst heilt spesiell for Sogn. Dei minner meg om quiltemotiva frå Hawaii.
Ifølgje Bjørg Hovland denne kvelden, så gjekk bringekluten ut av bruk før sognebunaden kom – ja, til og med før den perioden den rekonstruerte drakta er frå. Iallefall innom Vik. Altså kan me ikkje ikle oss dette her i indre strok, og samstundes vere historisk rett kledde. Og det er vel heile poenget med å kle seg i ei historisk drakt?
Men i denne artikkelen fortel Bjørg oss noko anna: bringekluten var i bruk i perioden den rekonstruerte drakten er frå, nemleg fyrste halvdel av 1800-talet. Dette er dokumentert. Eg undrar meg litt over dette her.
Korleis det no enn er, så er det sognebunad eg har, og det blir nok ikkje bringeklut til den.
Eg kan jo øve meg litt på leggsaum likevel, og sy den lekre nåleputa eg snopa meg materialpakke til.
Sogn bunadnettverk er eit positivt tiltak, og me ser fram til fleire spennande kveldar på museet i deira regi.
Ja, skjorta er ferdig.
Då gjenstår berre resten –.
Konfirmanten er svai i ryggen, og litt høgare enn mormor, så litt tilpassingar må til. Tråkling, prøving, endring – meir tråkling - - -. Det blir vel bra til slutt.
Er det ikkje ein flott brokade, med mykje gulltråd og stort blomstermotiv i ryggen?
Me prøvde alt saman på i dag – og det ser bra ut så langt.
Kanskje snart på tide å vaske og stæsje heimen, bestille mat, stryke dukar – ja, alt det som ikkje er så gøy som bunad. Mannen er i gang med mosefresing, og kan sikkert lokkast til litt nødvendig beising også, slik etter kvart.
Slik kjennest det, iallefall. Det som betyr mest no, er bunad og vårteikn.
Vårregn gjer underverk i beda -
og gjev artige effektar på linsa.
Den raude der er ein av souvenirane frå Schiphol.
Ellers er skjorta sydd og linningane komne på. Alt som manglar akkurat no, er to små trykknappar. Det fiksar eg før eg legg meg.
Hurra!!!
I hagen stolar eg på at det går av seg sjølv no som snøen er vekke.
Rabarbraen er i rute.
Magnoliaen var nykomar i fjor sommar. Det ser ut som den har klart vinteren vår.
Souveniren frå dei mange timane på Schiphol etter Festival of Quilts i fjor haust blir veldig spennande.
Men det einaste som er viktig akkurat no, er at picot’ane knoppar seg.
Stolpe og halslinning er ferdig “knoppa”, no står berre ermelinningane att.
Mamma har meir enn godkjent arbeidet, så då kan eg vere godt nøgd.
I går gjekk dagen til å levere konfirmanten på flyplassen, litt handling i nabobygda, feiring av ei 85 år gamal tante – og vipps så var kvelden der. I dag er det nye timar til arbeid.
Eg skulle visst ha avslutta halslinninga med halve roser på begge sider – men det vil eg ikkje. Bunadpolitiet får heller kome og yppe seg – om dei torer. Då reknar eg med dei er forskriftsmessig ikledde passande hovudplagg!
Åttebladrosene er ferdige, 41 i talet. Stolpe, halslinning og mansjettar.
Då er det berre att litt holbeinsaum – og picotkant.
Me har fått mykje meir dagslys, men jammen er det godt å ha ei Ott Lite stålampe no – og gode lydbøker.
Arbeidet har vakse siste veka:
Stolpen midt framme tel 13 roser, og no er eg godt i gang med halslinninga.
På tur med åttebladroser som følgje, vert ein litt ekstra merksam på denne forma. Ho er nok ikkje så særnorsk som me likar å tru. Lærdal husflidslag har forresten åttebladroser som gjennomgangstema i jubileumsåret. Ein god idé. Dei rosene skal også ut på langtur til sydlegare strøk etter kvart.
Desse fann eg på eit skrin på Sharq. 
Me kjende oss litt som i 1001 natt der.
Men også litt som heime:
Putene har mykje åklevev over seg, ikkje sant? Nesten som nikrossen i sogneåkle.
Neste rosa var i eit heilt anna format:
Me fann henne som blikkfang ved kafeen på Museum of Islamic Art i Doha.
Den siste fann me i handlesenteret Villaggio, i ein golvmosaikk:
Fjortisen og eg var der i timevis, og fann mykje bra både å kjøpe og “windowshoppe”.
Beste kjøpa gjorde eg ein heilt annan stad – men det får bli eit eige innlegg. Stikkordet er silke.
Det går framover – men ikkje så fort som eg hadde håpt.
There is progress - but not at the speed I was hoping for.
Hm – tru om det går an å utsette konfirmasjonsdagen?
Eg får heller satse på sprengjobbing i vinterferien. Då skal eg og konfirmanten vere luksusdyr på Marriott hotell i Doha, medan mannen må slave på jobben sin der.
Kor mykje og kor tildekka klede skal ein velje, tru?
Konfirmanten sine hotpants blir iallefall heime, det skal mor syte for.
Hm – wonder if Confirmation Day can be postponed –.
I will have to make an effort during the Winter break. Daughter and I are spending a week in luxury at Doha Marriott while the man is slaving away at his work there.
How much clothes to bring – and how covered up, I wonder?
I am making very sure that my daughter’s hotpants are staying here.
Her skal feirast konfirmasjon til våren.
Sjølv om konfirmanten vel det minst tradisjonelle løpet, så blir det veldig tradisjonell finstas. Som eldste jentebarnebarn, har ho fått overta mormor sin bunad.
Den er komplett med grøn silkeskjorte, noko som kun skal brukast av godt vaksne sognedamer, og slett ikkje av konfirmantar. Dermed må jenta få ny kvit skjorte.
Det er ingen veg utanom, no må jobben gjerast:
Starten er litt famlande, for det er lenge mellom kvar gong eg broderer korssting.
Så får heller mitt eige skjorteprosjekt ligge litt lenger på vent. Eg har silkeskjorte, men kan godt tenkje meg ei kvit også, etter at mi eiga konfirmantskjorte krympa så gale i skåpet.
Det var gøy å sy smøyg – no er det ein del holbeinsaum som står igjen. Dette syr eg på skjortelin, så det krevst både konsentrasjon og godt lys.
Tolmod kjem også godt med. Premien blir ei sjeldan vakker skjorte – ein dag.
Draumen er å sy meg den rekonstruerte drakten, så kan konfirmanten etter kvart overta bunaden eg har no, om hennar skulle krympe i skåpet.
