Heldigvis gjekk det fint med oss den gongen for 18 år sidan, då eg hadde rier frå veke 28 og ut svangerskapet. Rett nok kom frøkna eit par-tre veker før termin, men det var heilt ok, det.
Den kjensla, at kanskje blir det no – altfor tidleg, den gløymer eg ikkje. Me kunne hatt eit heilt anna barn, og eit heilt anna liv.
Då er det så kjekt å kunne glede andre – som er komne i den stoda, og bidra med noko nyttig.
At det er ein fin måte å få brukt opp smårestar i babyull, og få testa ulike fellingsmåtar på, det gjer heller ingen ting.
Her har eg lagt opp 78 maskar, og så spøtar eg så langt som eg kjem med eitt nyste babyull. Er ikkje dette eit nydeleg maskemønster?
Alt saman skal leverast til Haukeland sjukehus saman med denne quilten. Dei litt større quiltane blir visst brukte til å dekke over kuvøser, så kanskje endar alle tinga mine opp til fortidlegfødde denne gongen.
- og medan eg driv med desse småtinga, så tumlar tankane med større prosjekt. Halve gleda er å planlegge ting, ikkje sant?
3 kommentarer:
Så skjønne luene dine var! Jeg er sikker på at de fremtidige eierne kommer til å sette pris på dem. Vi har hatt flere prematurbarn med bittesmå luer i familien, så jeg også har levert luer og tepper på avdelingen. Greit å gi noe tilbake. Siste gang jeg strikket dem var da barnebarn nr 2 truet med å komme altfor altfor tidlig, men heldigvis gikk det bra.
Ha en flott uke!
Så utrolig flotte luer!!!! Og havskummønster går man ikke lei av. Alltid flott som teppe!!!!
Vinn-vinn å få brukt smårester og få gledet andre. De er utrolig knøttsmå, disse prematurluene, og jeg er takknemlig for at vi slapp utryggheten ved for tidlig start.
Legg inn en kommentar