Det gjer godt å kome seg vekk litt – for då er det så godt å kome heim.
To gonger siste året har eg høyrt “Glassblåseren fra Murano”.
No må eg i gang igjen, for eg har fått nokre knaggar å henge orda på.
Ferdaminne kan vere så mangt. Vakkert, ikkje sant?
Nei, eg er ikkje komen lengre, men fekk lyst til å vise fram meir av det eg sydde på her om dagen:
Eg ser for meg ein med skifergrå botn og metta raude Fassett-stoff litt utpå hausten.
No må vottane vike ei stund. Eg har sett noko spennande, og må teste det ut.
Frå ruteark til utprøving.
Morgonturen gjekk fløyten, golvvasken likeeins. Trening – kva er det? Det vart så vidt fiskepuddingmiddag på gjengen i dag.
Eg har hatt Erlendur si siste sak på øyret heile dagen, og løyste mi utfordring omlag samstundes som han løyste si.
Det blir ein liten quilt til barneavdelinga på Haukeland som eg kan handquilte i sommar. Kjedesyinga gjekk fint, remsene smatt saman, og eg har fått blod på tann!
.jpg)
