Slik kjennest det, iallefall. Det som betyr mest no, er bunad og vårteikn.
Vårregn gjer underverk i beda -
og gjev artige effektar på linsa.
Den raude der er ein av souvenirane frå Schiphol.
Ellers er skjorta sydd og linningane komne på. Alt som manglar akkurat no, er to små trykknappar. Det fiksar eg før eg legg meg.
Hurra!!!
På sjølvast vetlejulafta fekk eg levert za’tar på døra. Frå Jeriko. Kanskje den beste julegåva eg fekk.
Det er tanken som tel – men også smaken.
I januar fekk eg meir za’tar. Denne gongen frå Libanon. Via Qatar.
Den libanesiske er fantastisk intens i både smak og lukt. Mmmmm. Så var den visst også av aller beste sort, forstod eg.
Anissa Hanou's Mediterranean Street Food har denne oppskrifta på herlegheita:
2 parts powdered dried thyme
1 part sumac
1/2 part toasted sesame seeds
salt to taste
Korleis eg brukar det?
- blanda med god olivenolje, smurt på gjærdeig til horn med noko godt i svingane
- som dip til arabisk brød
- oppå butterdeig, steikt sprøtt i omnen
Libanesarane trur za’tar gjev eit vake sinn og ein sterk kropp, og startar gjerne dagen med man’oush, som er flatt, nysteikt brød med eit lag za’tar utrørt i olivenolje, på toppen.
Eg oppbevarer skattane mine i fryseboksen, i heilt tette boksar, og unner meg litt av og til.
Ingen andre her i huset likar det. Heilt ok for meg.
Ein stor kopp Earl Grey, gjerne frå Fortnum & Mason, med mjølk i, er perfekt følgje.
Hugsar denne?
No har den vore ute i verda og lufta seg – og fått med ein pin heim til mor.
Kjekt å få treffe så mange slektningar, og “henge med dei” – som fjortisen seier.
Gøy at så mange var med i år!
Er lite glad i gult, eigentleg. Trur det visar i arbeidet.
Er veldig glad i frihandsquilting. Det viser vel også?
.jpg)
