har flytt inn i garasjen.
Og eg minnest at eigaren ein gong nemnde noko om at denne skulle han køyre til eige bryllup.
Kanskje skal eg sjekke korleis brurekjolane såg ut den gong i 1930.
Men – kjenner eg eigaren rett, så har han mykje dårlegare minne enn einkvar åttiåring – om akkurat dette.
Me kan jo ikkje vere like gode på alt, heller.
No er det den tida igjen. Messetida.
Dei halvferdige produkta frå i fjor på same tid - ja, dei er framleis halvferdige, dei.
Kor mykje tid og krefter skal ein eigentleg legge i ting som blir endevende av andre på leit etter idear, og så slengde ned att med “den der kan eg lage sjølv, heilt gratis”-mina?
Likevel – det å jobbe med tekstilar gjer meg litt snillare, trur eg. Og så er det jo gøy å vise seg fram.
Gamle laken får eit siste liv inni ting – kanskje kan eg skryte på meg gjenbruk og vere litt tidsriktig –
Eit bestillingsarbeid er også på gang. Førtiårsgåve, visstnok. Snart ferdig.
Det er sjølvsagt når ein driv med slike ting at lysta til å trykke og eksperimentere melder seg som sterkast.
Er det berre meg, eller ?
I verste fall har eg jo maskemarkørar og sjal frå i fjor – ferdig prisa og merkte. Ferdig endevende? Neppe.
Ein må nytte det medan ein har det. Her kjem fleire foto av syprosjektet mitt:
Dei fyrste er frå same kjolen. Eg overhøyrde ein samtale mellom kollegaen og mannen her ein dag:
“Nei, eg skal på spinning etter jobb, så det må du fikse sjølv!”
mannen måtte tydeleg lage middag sjølv, og klaga sin naud i andre enden, og så kom det :
“Ja, men så får du ei sprek kjerring!”
Det måtte jo få bli med på kjolen, ikkje sant?
Desse siste er frå min eigen kjole. Teksten er eit Leonardo-sitat som eg har brukt tidlegare. Den “krakelerte” kjøpte eg i Birmingham i haust. Kvadrata er monoprint med ein plexikloss. Alt er trykt på kjøkkenbenken.
I den turkisblå fargen har eg blanda litt puffpaste. Likar effekten.
No går eg og syslar med idear til fleire rammer, for dette var veldig gøy!
.jpg)
