Stripeleik igjen

 

 

 

 

Ny pc og laaaang tids bloggtørke. Me har ikkje vorte samde om at LiveWriter var det eg skulle  bruke for å forme innlegga mine på blogger. Og eg er for lat til å sette meg sååå grundig inn i ting at eg vinn. Og for sta til å bruke Blogger. Så då blei det stille. Heilt stille. Lenge.

 

Facebook er sikkert fint, det - til sitt bruk. Instagram likeså. Men blog er blog.

 

No som "Stripeleik" er linka til gjennom Årdal husflidslag, så kan det vere greit å finne fram att tommelinnlegget med foto og forklaring.

 

Og nei, dette er ikkje "Årdalsvotten", - sjølv om han har meir med Årdal å gjere enn visse sokalla edle dråpar har. Denne er i alle fall laga her i bygdi, av ein årdøl.

 

Votten laga eg for å teste eit designprogram, og sjå om eg kunne få publisert eit mønster på Ravelry utan for mykje plunder. Til no er det lasta ned godt 2300 eksemplar gjennom Ravelry, samt nokre hundre gjennom bloggen. Ikkje ille, det.

 

Kven veit, kanskje kan det kome ein årdalsvott etter kvart ...

 

I veven

Interessene spriker i alle retningar  - og ofte endar det med at eg gjer - - ingenting. Det er så mange ting eg kunne gjere, at eg set meg ned og tenkjer dei ferdige i hovudet, stryk litt på garn og stoff, noterer litt og krotar ned nokre idear, og så blir det med det.

Men no skjer det altså på vevfronten også.

Me har pakka ned fire golvvevstolar i husflidslaget, fått nyoppussa lokale, og har starta opp att med iallefall den eine veven. Renninga er noko me fann under flyttinga. Me visste korkje kva det var eller kvar det kom frå, men tok sjansen på at det skulle vere sterkt nok, og laga ein filleryerenning av det. Det ser ut som det kan vere Hillesvåg sin 10/4 bomullsrenning. Førebels er det sterkt nok for ryer.

Premien for å sette i stand dette, er å vere fyrstemann ut. Me har hovla for både ringvend og toskaft. Ringvenden går over tre like store parti.

Innslaget eg har valt meg, er etter ide frå ein svensk vevblogg. Filler frå sengeklede er ofte lyse og utvaska, og eg ville ha mørkt innslag. Løysinga vart svart Ikea bomullsstoff. Remsene er skorne på 1”.

No har eg veve opp dei fire metrane eg hadde, og det blei akkurat ein meter rye. Heldigvis er nye forsyningar snart på plass.

Det er altfor tidleg å gje seg med dette.

Dette arbeidet med vev har ført med seg abonnement på Vävmagasinet, saman med fargekart på papirgarn og oppskriftshefte frå Tekstilmakeriet.

Hmm – korleis går det med kjolesaumen no, tru? Og quiltinga?

Vossakofta

Endeleg er eg i gang. Vossakofta er ein av dei tinga eg berre skal lage.

Pinneguri er godt i gang med ein innsvinga variant. Det blir spennande å sjå løysinga hennar.

Eg er av dei som ikkje svingar så mykje inn og ut, så eg held meg til den tradisjonelle rett-opp-og-ned-kofta.

 

Eg strikkar i Pickles Pure Wool og Kauni. Litt uti Kauni-nøstet så ser eg at det blir for liten kontrast mellom botn og mønsterfarge, så eg har nøsta vekk den mørkaste lillafargen.
Det ser ut til å stemme fint med fire heile mønsterrapportar rundt bolen.
Dette kan bli bra!

Flid

Årsmøte i fylkeshusflidslaget er som å kome heim.

 

Ein del av helga er sett av til minikurs.

 

Me damer jobbar mykje med mjuke materiale, men det er spennande å prøve nytt.

 

Glas blir vel også mjukt, berre temperaturen er rett. Tinga her var ca 760 C då dei mjukna.

 

Utfordrande å jobbe med, spennande å vente på.

 

 

Best gjer det seg med sollys gjennom.

Eg er veldig godt nøgd. Dei to øvste fotoa er av ting eg kjøpte. Resten er eigenprodusert på eit par hektiske timar.

 

     

LItt snoping vart det også. Marit Andersen, nyvalt fylkesleiar, er husflidshandverkar og gummigal. Sauenåla er laga av resirkulert slange frå traktordekk.

 

Gamle kjende, nye fjes, god mat, gode samtalar, tips og ny lærdom. Ei veldig triveleg helg.

 

Tett

Forkjøla og tett. Veldig tett.

Så tett at eg rekker opp alt eg hadde strikka i går kveld.

Planen var å strikke ein gensar med vimplar slik som Pickles sine. Eg har nemleg handla litt Pickles-garn i det siste, og vil lage meg noko nytt til eit årsmøte om ein månads tid.
Men altså: Abuelita merino har ein strikkefastheit på 24/10 når eg strikkar på pinnar nr 3. Kauni får ein strikkefastheit på 21/10 når eg gjer det same. Så kvifor trur eg at det går fint? Det gjer ikkje det!

Tett i nasen, bringa og pappen. Dei to fyrste går over. Den siste er eg litt meir usikker på.

Framleis i strikkemodus

Det vart eindel prematurluer med perler.

Garn hadde eg, perler hadde eg, så då var det berre å strikke i veg. Eg gjorde litt om på May B. Langhelle sitt mønster til djevellue frå boka “Myk start”, slik at dei vart mindre enn til nyfødde.

På nokre av dei var perlene trædde i nøye planlagt mønster,

 

medan andre var trædde meir på lukke og fromme.

Har du restar i babyull, og litt perler til overs, så er det berre å finne det fram no til OL. Supert Ol-strikk.

Eller forresten, når me er inne på OL, så har du kanskje meir lyst til å gjere som Pinneguri, og strikke noko i regnbogefargar til ære for borgarmeistaren i Sotsji og hans like?

Når eg ser over prematurluene mine, så ser det ut som eg har vore litt tidleg ute med den regnbogestrikkinga – manglar vel eigentleg berre ei med gul kant, så har eg det.

Etter messa

- så er eg tre kjolar og tre vesker fattigare, og nokre kroner rikare. Når eg reknar saman, så er det sikkert eit tapsprosjekt i år – men det får så vere. Det er kos å få vist seg fram litt, og det er kos å jobbe intensivt med desse prosjekta i nokre veker. I år hadde eg også ei nyinnkjøpt skreddarsaks som gjorde jobben mykje enklare.

 

 

Eg hadde sydd seks vesker med makrofoto på. Det var lettare å selje blåbær enn småkryp. Rart – det er jo småkrypa som er flottast!

 

 

Ellers var der lett blanding av ting frå ulike produsentar:

Glas og porselen frå Anne Karin,

akrylmaleri frå Elisabeth,

glas frå Wenche

og digigrafitrykk frå Lars.

Der var bakst og spekemat, akvarellar og keramikk også.

Det einaste som mangla, var publikum. Me har fått oss nytt handlesenter i bygda, og eg reknar med at mange var der heller enn å gjeste marknaden i Hestetun gard. Slik er det no. Me prøver igjen neste år.

 

Pinnane er i drift igjen, inspirert av fru Storlien. Det blir små djevlehuver med innstrikka perler. Desse er kjappe å strikke, og eg prøver både sidelengs og nedanfrå og opp.

No treng eg berre å låne ein baby til å prøve dei på.

Best under press?

Jaudå, eg lever, i beste velgåande.

Treninga tok litt over for andre ting denne sommaren, så det var ikkje så mykje å blogge om. Det er vel ikkje nokon av dei som er innom her som har lyst til å lese om kor mange kilo stål eg klarer å løfte i ulike øvingar, eller kor mange poeng det vart i fjellgeit-konkurransen.
Eigentleg så trur eg at eg er best på restitusjonsbiten: god mat og slumring under ein quilt, medan eg legg planar for alt eg skal gjere når hausten kjem.

 

 

Brått er hausten her, og det er snart messetid, og eg er litt bakpå med det meste – igjen.

Ein tur til by’n i førre veke gjorde godt. No har eg vaska og tørka stoff i fleire dagar, og fekk fylt på att med litt ulike materialar. Nokre vesker skal det bli – med “ekle kryp” på. Må berre kome over glidelåsskrekken igjen. Kjolar trur eg også eg skal få tid til – men heilt sikkert ikkje ti i år.

I dag har eg testa ut eit mobilveskemønster frå michellepatterns. Kanskje skal dei også få foto på seg?

 

I allefall kan det no bli noko litt meir proft til min eigen telefon no.

 

Forresten, når ein driv slik og restituerer seg, så går det heilt fint å strikke – og drikke te – og høyre på lydbok. Russegensaren til frøkna er klar, i god tid. Det er ein mariusgensar med rundfelling i berre to fargar. Eg brukte Drops sitt Merino extra fine, så den er kløfri rett på kroppen.  Dette garnet er litt tjukkare enn garnet i oppskrifta i Mariusboka, så eg gjekk ned ein storleik på masketalet, og det passa fint. Alpakka er altfor varmt for frøkna, og så er det ikkje akkurat spenstig.
Frøkna sjølv er litt medteken for tida, og har erklært at ho “skal aldri meir på russetur”. Det er nemleg slitsamt så lenge etterpå.

Heile løpet ut

Som tilsett i det statlege alkoholutsalget, er ei av dei kjekkaste oppgåvene mine å gje gode råd om vin til mat. Ekstra kjekt er det på sommaren, for då kjem brudepara.

I ei lita bygd som vår, så kjenner ein av og til desse som skal gifte seg – somme av dei så godt at ein har skifta bleier på dei ein gong i verda – og lese godnatthistorier.

Iallefall: no har eg fått oppleve å gi råd, bestille vinen, servere både mat og vin, smake maten (på kjøkkenet), og høyre tilbakemeldingane på mat og vin saman. Det einaste som mangla, var å få smake mat og vin saman. Det bør ein vel ikkje gjere når ein er amatørservitør - -.

 

Maten stod Joar Søhoel for – og var av det slaget eg kan drøyme om seinare.

Smartare

- i alle fall på telefonfronten.

Eg greidde meg lenge med den gamle klapptelefonen, eg – men fekk altså ein smart ein i bursdagsgåve i sommar.

Etter fyrste turen i golvet, fann eg ut at den måtte ha eit “hus”.

 

 

Akkurat to minutt tok det å skjære ut av ein rest og sy det saman. Og slik ser det ut og!

Tenk at ein quiltar kan gå rundt med noko slikt - -. Men det gjer nytten.

 

Det er mykje å sette seg inn i med dette vidunderet av ein telefon. Det viktigaste er no på plass, og frøkna har hjelpt meg i gang med Wordfeud.

Men som ho seier: “det der var veldig populært for eitt og eit halvt år sidan, det, mamma”.

Kva gjer vel det? Det er no eg kan vere med - og gøy er det. Skulle berre ynskje det fanst ein nynorskversjon.

 

Eg heiter Miranne på Wordfeud også, om du har lyst til å bryne meg.

Mobilhuset får eg kome tilbake til når eg har klekt ut den perfekte løysinga. Kanskje trengst ei hempe – og ei lita lomme til bankkort?

Eliteppet

Frøkna fekk ein quilt då ho var lita. Stoffa er bomullsstoff frå Stoff og Stil, og vatten er også derifrå. Store ruter er klipte til med saks, og heile greia er vrangsydd før det har fått ein saum rund heile, midt på ytterste ruta. Ellers er det inga quilting. Ho som sydde det var ingen quiltar, berre veldig ivrig med symaskina.

Denne quilten har vore med frøkna i bilen, i senga, i sofakroken – overalt – og ber etter kvart preg av det.

Eg har prøvd meg med erstatningar i Fassett-stoff, med flanell bakside og silkevatt inni, fargekoordinerte lekre storblomstra ruter og handquilting. Pøh! Ingenting kan erstatte Eliteppet. Å kassere det fordi det held på å gå i oppløysing er ikkje aktuelt!

 

Så då set eg meg til symaskina, då, kvar gong skatten har vore vaska. Huff, har du sett – det har visst snike seg inn litt Fassettstoff også.

Håpet er at alle aksjonsquiltane me quiltarar leverer til sjukehus rundt om i landet, blir like kjære for mottakarane som Eliteppet er for frøkna vår.

Hurra for meg!

 

- fyrst fordi eg vann utfordringa mot vesparypa.

Me hadde heile juni månad på oss, men eg måtte melde pass etter tre veker. Siste veka var det mest snufs og host. Men altså: 4,4 kg mindre feitt og 1,2 kg meir musklar! Det har gått i masse kylling, egg, cottage cheese, rå salmalaks og frukt og grønt. Mykje tran og litt ekstra sink og magnesium fekk eg også med. Morgonkardio, hard styrketrening og motbakketurar gjorde sitt.
Vesparypa tok litt lettare på det, men gjorde også eit bra rykk rette vegen.

Ja, det var hard jobbing – og eg trudde heilt ærleg ikkje at det gjekk an å få slike resultat på så kort tid. Det vart forresten ein tredjeplass på meg i konkurransen med alle dei andre.

Her er premien min frå Vesparypa – er dei ikkje lekre?

- og så litt hurra fordi eg fyller år igjen. Eg held meg på førtitalet enno, men kjenner på tidvis varme i toppen at andre tider nærmar seg. Dagen tenkjer eg å feire med mc-tur i finvéret.

Marknadslaurdag

Eg brukar å ta meg ein tur – ofte saman med mannen – når nabobygda steller til Lærdalsmarknad.

I går måtte han rykke ut på vaktoppdrag, så då tok eg turen aleine.

Det vart ein opplevingsrik dag:

veteranbilutstilling, to gonger tyttebæris frå Feios i løpet av nokre få timar, arabisk kaffi, fekk helse på ein ordførar, fleire palestinarar, og skravle med ei lettare stressa Boops, kjøpte bringebærhonning, to buntar Kaunigarn, passa Jerikobui ein times tid, såg flotte quiltaløparar, og alle dei flotte hattane til Torild Finsrud Velure.

Kameraet låg att heime, men her er fangsten min.

Havskumteppe nummer tre voks også nokre omgangar medan eg passa Jeriko-varene.

Spøtet har vokse litt meir i dag, men eg har også trent to økter. No er me halvveges i konkurransen – og det blir ikkje meir is på meg før me skriv juli månad.
Eg drøymer om den tyttebærisen frå Feios. Kanskje skal eg prøve meg på noko sunt, proteinrikt i ismaskina ein dag. Masse eggekviter, bær, yoghurt og sukrin? Rabarbrais, kanskje?

Instinkt

Til kvinne å vere, så har eg eit godt utvikla konkurranseinstinkt. Kanskje litt vel mykje –.

 

Så når treningssenteret køyrer konkurranse i juni, så utfordra eg vesparypa til å vere med på ein liten privat konkurranse.

Målet er å kome ned i feittprosent utan å tape muskelmasse. Me er vegne og målte etter alle kunstens reglar, og er i gang. Me registrerer treningsøktene etter kvart, og held auge med dei andre konkurrentane også.

Men altså: er du 48, så har du litt annan forbrenning enn om du er 18. Til gjengjeld er viljen sterk, og behovet for fart og moro i helgane er forlengst borte.

Eg har logga 14 økter dei siste åtte dagane, og er fleire kilo lettare på ei veke. Det er neimen ikkje enkelt, dette her. Svolten skal eg iallefall ikkje vere ein einaste dag. Eg proppar i meg, og håpar eg er på rett spor. Sofakroken og spøtet er super restitusjon. Men kva er det som er borte? Feitt? væske? musklar?

Prematur

Heldigvis gjekk det fint med oss den gongen for 18 år sidan, då eg hadde rier frå veke 28 og ut svangerskapet. Rett nok kom frøkna eit par-tre veker før termin, men det var heilt ok, det.

Den kjensla, at kanskje blir det no – altfor tidleg, den gløymer eg ikkje. Me kunne hatt eit heilt anna barn, og eit heilt anna liv.

Då er det så kjekt å kunne glede andre – som er komne i den stoda, og bidra med noko nyttig.

At det er ein fin måte å få brukt opp smårestar i babyull, og få testa ulike fellingsmåtar på, det gjer heller ingen ting.

Her har eg lagt opp 78 maskar, og så spøtar eg så langt som eg kjem med eitt nyste babyull. Er ikkje dette eit nydeleg maskemønster?

Alt saman skal leverast til Haukeland sjukehus saman med denne quilten. Dei litt større quiltane blir visst brukte til å dekke over kuvøser, så kanskje endar alle tinga mine opp til fortidlegfødde denne gongen.

- og medan eg driv med desse småtinga, så tumlar tankane med større prosjekt. Halve gleda er å planlegge ting, ikkje sant?

Teppebombing

Ja, eg lovte vel både den eine og den andre å kome sterkt attende med foto frå utstillinga vår. Dette blir eit langt innlegg – men det er mest foto, så det går vel bra?

 

Den vart omtalt i lokalavisa  - etter sterkt påtrykk på vakthavande journalist. Ikkje nok å tipse der, nei – eller invitere. Veldig klar beskjed måtte til.

Når ein ikkje har korkje idrett, og då helst fotball, eller noko som helst om konflikter eller nedgangstider å by på, så er det vel ikkje vidare spennande stoff. Litt rart, då, at det vart ei fyrsteside utav det då artikkelen var skriven.

Me har fått i oppgåve å levere ein quilt frå Lærdal husflidslag saman med våre, når me leverer neste ladning til “Tepper til glede-aksjonen”. Den har slike stjerneblokker som denne her. Fleire av medlemmane sydde maken på ei sy-saman-helg i haust. Har du lyst til å prøve deg, så ligg det ei veldig grei oppskrift på flygande gjess utan svinn her. Dei dannar blada i åttebladrosa – eller stjernespissane – alt ettersom ein ser det.

Her ser du to til av dei. Flotte, ikkje sant?

Me ville vise fram kva me leverer til Haukeland, men også kva me ellers driv med. Jule- og påsketing, og vesker, er alltid aktuelle.

Der er ikkje så mykje veggplass, men det løyste me med å bruke stolar til slumreteppa.

Her er eit foto av heile froskedammen min. Stoffet hadde eg kjøpt på Quilter’s Paradise fyrste gomgen eg var i København, og det låg lenge i hylla medan eg grubla på korleis eg skulle få brukt det utan å lage”froskemos” og kappe dei i bitar. Dette vart løysinga. No er det kanskje ikkje så aktuelt med knallfargar som det var for nokre år sidan – men eg er likevel godt nøgd med det ferdige resultatet, eg. Det måler ca 80x80 cm.

      

Det vart nokre foto med portrettobjektiv på slutten. Quilting er veldig spennande på nært hald, også.

   

   

   

Damene på biblioteket har funne fram mange aktuelle bøker, og stilt desse ut saman med quiltane. Godt samarbeid!

No er me litt spente på om det er fleire som har lyst til å sy saman med oss – gjerne nokon som er litt yngre, også.